به نظر من خوب یا بد بودن (یا شدن) فرزند بیشتر وابسته به نقش پدر در تربیت اوست!!!!!!!!!؟

اگه قبول دارید که هیچی ولی اگه قبول ندارید تا آخر بخونید.

چرا که مادر ها ذاتا همه مادرند. جمله خیلی در ظاهر بدیهی و بی معنیه ولی می خوام بگم که مادرها چیزی در درونشون هست که به خاطرش هر کاری برای فرزند می کنند مخصوصا مادرهای ایرانی که همیشه برای بچه هاشون جون هم میدهند. یعنی اثرمادر در تربیت کودک بسیار زیاد ولی غالبا مشابه است. تفاوت بچه ها در میزان اثری است که پدران در تربیت فرزندشان دارند. یک بچه خوب و یک بچه بد تربیت شده را تصور کنید.تفاوتی در حس مادرانه مادران این دو وجود ندارد. هر دوی مادران آنها هر کاری که از دستشان بر می آمده برای بچه کرده اند و قائده طبیعت اینست. کودکی که از توجه پدر علاوه بر مراقبات مادر برخوردار است. بسیار در تربیت از کودک دیگر پیشی می گیرد. مثل دو مدیر عامل که هر دو حقوق بالایی دارند، ولی همسر یکی  شاغل است و به اقتصاد خانواده کمک می کند ولی همسر دیگری خود را در کمک به اقتصاد خانواده معاف می داند. برهمه واضح و مبرهن است که اقتصاد خانواده اول بسیار بسیار بسیار بهتر خانواده وم است چرا که در بهترین شرایط حدود 70 درصد حقوق مردان صرف امور اوله زندگی می شود و 30 درصد حقوق امکان استفاده در موارد تفریحی و فوق برنامه را دارد. ولی اضافه شدن حقوق زن حتی به اندازه نصف حقوق مرد 30 درصد را تبدیل به 80 درصد می کند. یعنی کارکردن و درآمد زن حتی به انداز نصف مرد باعث افزایش هزینه های تفریحی، آموزشی و . . . خانواند به اندازه سه برابر می شود. باور کنبد که همین داستان درمورد تربیت فرزند (با تشبیه به اقتصاد خانواده) صادق است. یعنی بیش از 70 درصد وقتی که مادران برای فرزند می گذارند صرف امور اولیه بچه می گردد (خوراک بچه، نظافت، درمان، سرگرم کردن و . . . ) خیلی مادر خوبی باشند (اضافه کاری وایسند) 30 درصد وقت خود با کودک را صرف آموزش، تربیت و بازی کودک می گذارند. تصور کنید که پدری فقط  30درصد مادر برای آموزش، تربیت و بازی کودکش وقت بگذارد، آنگاه این کودک دو برابر کودکانی که پدرانشان خود را از تربیت کودک معاف می دانند (و کم هم نیستند) فرصت رشد دارد.

در آینه نزدیک مطلبی در مورد فرق بازی و سرگرمی خواهی خواند.

این سئوالیه که روزی هزار بار از خودم می پرسم:

بچمون چی می خواد بشه؟  یا چی باید بشه؟

به قول خانم دکتر بیست بیست بیست بگیره؟ مثل فلپس نابغه ورزشی شه؟ اهل شعر باشه ؟ اهل ریاضی یا کارهای سخت؟ یه دکتر یا مهندس معروف؟ یا یه آدمی که بلده چه جوری خوب زندگی کنه؟ مثل دخترهای آقا کاظم تو نو نهالی انگلیسی رو خوب حرف بزنه؟ مثل مینو در 5 سالگی استاد ادبیات فارسی باشه؟ مثل هستی، گرم خو و شاد باشه؟ مثل مهراد زیرک و تیز بین و احساساتی؟ مثل مامانش هنرمند باشه یا مثل باباش یه آدم الکی خوش؟ولی همیشه خوش ؟

نمی دونم. و اصلا نمی دونم که من باید این رو انتخاب کنم یا ببینم خودش چی انتخاب می کنه؟

من همیشه در درون خودم پدر و مادرم رو ستایش کردم به خاطر اینکه ما (هر 5 تا مون رو) مجبور به رفتن راهی نکردن و ما خودمون انتخاب کردیم و جالبه در 5 مسیر کاملا متفاوت! و الان هرکدون از ما از زندگیش راضی تر از دیگریه،  ولی دلم نمی آد این کار رو با بچه هامون بکنم؟ نمی دونم این سیستم هنوز هم جواب می ده یا نه؟

ولی یه چیز رو مطمئنم و اون اینکه می خوام بچمون هر چی که می خواد بشه لکوموتیو باشه نه واگن! یعنی خودش بره . سرعتش مهم نیست مهم اینکه خودش بره نه اینکه بکشنش و در نتیجه حتی وقتی هم که نیرویی پشتش نبود از حرکت باز نایسته.

آیا باید ما آیندش رو طراحی کنیم؟ اگر نظر من و مادرش در مورد طراحی آینده بچه یکی نبود اونوقت چی؟ خیلی برام مهم که چی می خواد بشه.

چه کسی به عنوان پدر الگوی من خواد بود؟ پدرم؟ علی معظمی؟ کاظم شرفی؟ مهدی مقامی؟نوید چینی فروش؟ بهترین پدری که تا حالا دیدم کی بوده؟

می شه تو دنیای امروز صبر کنی ببینی بچه چه وقت عاقل می شه و خوذش چی رو انتخاب می کنه؟

اصلا دوست ندارم دنبال فوتبال بره.

هرگز نمی ذارم کسی از هوشش تعریف کنه و همه فقط مجازند حافظه و پشتکار و تلاشش رو تحسین کنند.

اولین دروغی رو که بهم بگه خودکشی می کنم. من یادم نمی آد دروغ بزرگی به بابام گفته باشم. چون هیچ وقت ازش نترسیدم.

دوست دارم تو زندگیش خدا رو از همه بیشتر دوست داشته باشه . . . .. قهرمان المپیک هم نشد نشد. امامعلی حبیبی قهرمان المپیک بود. صادق هدایت بزرگترین نویسنده بود، کردان دکتر بود و احمدی نزاد رئیس جمهور و خمینی رهبر. آیا اینها همه سعادتمند بودند؟  دنیا و آخرت؟

نمی ذارم بفهمه دین چی چیه. خدا خودش اونقئر بزرگ هست و بلده که چی جوری به کوچولوی ما یاد بده که راه راست چیه.