دیدن بازی مجید نامجو مطلق اسطوره دوران کودکی بسیار خاطره انگیز بود. چاق سلامتی برومند و طباطبایی، شادابی خاکپور، شنیدن مجدد نامهایی مثل قدیر بحری، نادر محمد خانی، رخ چکا، استاد اسدی  و…. باعث شده بود بازی دیروز به دیدنش بیارزد. البته ابتدا باید از حرکت جوانمردانه کلیه بازیکنان و بانیان به نیکی یاد کرد، ولی یک نکته مهم اینست که هدف از ورزش در کشور ما گم شده است. " سلامتی" شاید مهمترین هدف ورزش باشد که گویا آقایان شاهرودی، داداش زاده، استیلی، لطیفی و بقیه شکم گنده ها آنرا فراموش کرده اند. دیدار تیمهای منتخب 98 و گیلان پوسته ظاهر ورزش ما را کنار زد و بطور عریان نشان نمود که فرهنگ ورزش نه تنها در مردم عادی که حتی در بین ورزشکاران ملی ما هم وجود ندارد. در دنیا ورزشکاران حداقل برای سلامتی و حفظ حالت فیزیکی هم که شده بعد ازاتمام دوره قهرمانی  ورزش می کنند. البته بماند که استثناهایی هم وجود دارد مثل مارادونا که به علت استراحت های درمانی طولانی و یا پل گسکویین به دلیل دوستی دیرین با نوشیدنیهای با صفا دچار اضافه وزن شده اند. ولی پله بکن باوئر کرایف ماتئوس رایکارد گولیت پلاتینی و خیلی از قدیمیهای دیگر رانگاه کنید. کدامشان شبیه شاهرودی امروز هستند. کدامشان در5 دقیقه  بازی مانند استیلی نفس نفس می زنند. استیلی درزمان خودش شاید بیش از 10 کیلومتر در یک بازی می دوید. یادمان باشد داداش زاده زمانی به استارتهای سریع و شاهرودی به اندام متناسب و به قول غربی ها Handsom بودن معروف بودند. پیر مردهای دوروبر خود را نگاه کنیم دلیل این شکمهای چون گنبد مینا نبودن "فرهنگ ورزش" در کشور ماست.

اکبر مالکی ها ، خاکپور ها و منصور بهرامی ها در تنیس و... کسانی هستند که باید الگو قرار گیرند.