بیا بنویسیم روی خاک رو درخت رو پر پرنده رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ روی آب توی دفتر موج رو دریا
بیا بنویسیم که خدا ته قلب آیینه س
مثل شور فریاد یا نفس تو حصار سینه س
باهمیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست
اوج هر صدای عاشق که شکستنی نیست
با صدام میام
همه جا تو رو می نویسم
روی آیینه ی گریه هام گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پاک
ریشه صدات نبض عشق زیر پوست خاک
بیا بنویسیم روی خاک رو درخت رو پر پرنده رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ روی آب توی دفتر موج رو دریا
توی خواب خاک ریشه موسم شکفتن
همصدای من می خونم وقت از توگفتن
چشم بسته م رو تو بیا به سپیده وا کن با ترانه نفسات باغچه رو صدا کن
با صدام میام
همه جا تو رو می نویسم
روی آیینه ی گریه هام گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پاک
ریشه صدات نبض عشق زیر پوست خاک
بیا بنویسیم روی خاک رو درخت رو پر پرنده رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ روی آب توی دفتر موج رو دریا
با ترانه نفسات من ترانه میگم اسمتو مث یه غزل عاشقانه میگم
بیا که دیگه وقتشه وقت برگشتنه
بوی پیرهنت که بیاد لحظه دیدنه
بیا بنویسیم روی خاک رو درخت رو پر پرنده رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ روی آب توی دفتر موج رو دریا
عیار فکر و اندیشه زبونه زبونیکه خموشه بس زبونه
نه یلدایی و نه چارشنبه سوری هزاران ساله هر شب سووشونه
رو ماسک بازیگر نقش دوروغه روی نقاشی ها هم شد بتونه
نه وحدت بینمونه نه محبت مگه میشه بشیم شونه به شونه
کبوتر تخم کرده است اما سر سرنیزه ها تو آشیونه
بسوزون هرچه از حق می نویسند وگرنه ایمونت رو می سوزونه
ز حق می خواه راهش بینش اینه نشونی های دیگر بی نشونه
دشتهاي آلوده ست
در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟
فكر نان بايد كرد
و هوايي كه در آن
نفسي تازه كنيم
گل گندم خوب است
گل خوبي زيباست
اي دريغا كه همه مزرعه دلها را
علف كين پوشانده ست
هيچكس فكر نكرد
كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
كه چرا سيمان نيست
و كسي فكر نكرد
كه چرا ايمان نيست
و زماني شده است
كه به غير از انسان
هيچ چيز ارزان نيست .
« تابستان 57»حمید مصدق
